เรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจจากเอนทรี่ IF...THEN...ถ้าย้อนกลับไปได้
ขอบคุณมา ณ ที่นี้ด้วยครับ :))
 
 
 
         ผมพบเขาครั้งแรก..ในวันที่ท้องฟ้าสดใส  
 
ในเวลาสั้นๆเขาทำให้ผมไว้ใจ...

 
 
    เราเจอกันอาทิตย์ละครั้งทุกครั้งที่เจอกัน
เขามีเรื่องสนุกมากมายสร้างเสียงหัวเราะให้ผู้คนที่โต๊ะอาหารในบ้านหลังเล็กๆ 
 
 
 
   เขามีพระจันทร์เต็มดวงเป็นสัญลักษณ์
 
full moon...
 
  แต่พระจันทร์ไม่ใช่ตัวเขาทั้งหมด...
 
 
 
 
เขาเป็นเหมือนดวงอาทิตย์ที่ให้ความอบอุ่น เมื่อผู้จิตใจของคนรอบตัววังเวง.และเงียบเหงา
แต่เขาเหมือนพระจันทร์ในเวลาที่ผู้คนร้อนรุ่ม  ไม่ทำให้ร้อน..ไม่ทำให้เย็น..แค่ส่องแสง... แค่อยู่ข้างๆ
 
       
 
 
 
          ผมว่าเขามีพลังวิเศษ...
 พลังที่ทำให้คนที่อยู่ใกล้รู้สึกไว้วางใจ...
 

    ทุกครั้งที่ผมมองเข้าไปในตาของเขาผมพบความจริงใจที่ส่งกลับมาพร้อมรอยยิ้มที่สดใส...  
 
 
 
 
      วันเวลาผ่านไป..เขาไม่ใช่แค่สมาชิกใหม่ในบ้านเล็กๆของพวกผม 
เขาเป็นคนในครอบครัวของผม
เป็นคนที่ต้องโทรหาเวลาไม่เจอนานๆ
เป็นคนที่ต้องคิดถึงเวลาต้องซื้อของฝาก  
 
    เป็นสิ่งที่ผมเรียกว่าอวัยวะในกายเดียวกัน..
 
 
 
 
 
          ด้วยนิสัยของผม ผมเป็นคนกล้าแสดงออก เปิดเผย
แต่นั้นไม่ใช่ในเรื่องของความรู้สึกผมแสดงความรู้สึกของผมไม่เก่ง
ความจริงถ้าจะเรียกให้ถูก...ผมแสดงมันออกมาไม่เป็นมากกว่า
 
 
 
 

        การพูดคุยของผมและเขามักเป็นการเถียงกัน
การเถียง...ที่เกิดจากการเรียกร้องความสนใจจากอีกฝ่าย
การเถียง..ที่เกิดจากความต้องการต่อบทสนทนาอันสั้นให้ยาวขึ้นอีกสักเล็กน้อย
     แต่ทั้งผมและเขา..เราต่างรู้ถึงความรู้สึก..
ความรู้สึกที่เป็นความรู้สึก...
      ที่ผมไม่สามารถอธิบายได้
 
 
       มีคนบอกผมว่า..เวลาทำให้คนผูกพันกัน
เวลาเนิ่นนานที่ผ่านไป ทำให้เขาผูกพันกับผมรวมถึงคนอื่นๆในครอบครัวของเราด้วย
 
 
 
.    . . . 
.  . . . . . .. .  .. . . .   . . . . . . . ..     . . . . . .   . .    .   .  . .
 
 
 
        วันนั้นเป็นคืนวันศุกร์..ผมพบเขา
เรา คุยกัน เถียงกัน เล่นกัน ทุกอย่างเป็นปกติ 
เสียงหัวเราะที่มีเป็นปกติ เข็มนาฬิกาที่เดินปกติ การบอกลาที่เหมือนการไล่ที่เป็นปกติ...
 
 
 
         วันเสาร์เขาทักผมในโลกออนไลน์
การคุยกันปกติ.. การเถียงกันที่ปกติ.. 
      ทุกอย่างเป็นปกติ
 
 
 
.
.
..
...
....
 
 
 
 
      แต่ในเช้าวันอาทิตย์ผมได้รับรู้เรื่องราวที่ไม่ปกติ...
 
 
 
 

เขาถูกรถชน...
เขาอยู่ICU...
เขายังไม่ฟื้น...
 

         ผมจำได้ว่ามันเป็นเช้าที่วุ่นวายมากทุกคนไปหาเขาที่โรงพยาบาล
ใครสักคนบอกพวกผมว่าสามารถเข้าไปได้แค่ทีละสองคน 
 

         ผู้ใหญ่เดินเข้าไปเยี่ยมเขาก่อน... 
ผมเฝ้ารอเวลาที่ผมจะได้เข้าไปหาเขาได้พูดคำบางคำกับเขา แม้เขาจะไม่รับรู้มันก็ตาม
 
 
 
 
 แต่ถึงผมจะคิดแบบนั้นแต่เสียงลงกลอนห้อง ICU ก็ดังขึ้น
 
 
 
 
ผมไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำให้เสียงนั้นเกิดขึ้นผมไม่รู้ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นตอนนั้นของผมคืออะไร
   บางทีผมควรเรียกความรู้สึกนั้นว่า ..สูญเสีย
 
 
 
 
 
   "นั้นพี่ของผม ทำไมผมเข้าไปดูพี่ของผมไม่ได้"
เสียงของพี่อีกคนนึงดังขึ้น...
 
 
 
 
นั้นสินะ....
 
 
 นั้นพี่ของผม..ทำไมผมเข้าไปดูพี่ของผมไม่ได้.....
 
 
 
 
 
 
แต่ผมไม่สามารถทำอะไรได้..
ผมทำอะไรไม่ได้เลย...
 
 
 
 
 

      ในวันเดียวกันเวลาประมาณสองทุ่ม
ขณะที่นั่งอยู่ที่ร้านอาหารผมโทรศัพท์ไปหาคนๆนึง
คนๆนั้นที่อยู่กับเขาตลอดเวลา และผมรู้ว่าเขาเป็นคนสำคัญของคนๆนั้นแค่ไหน
 
เสียงแรกที่ผมได้ยินคือเสียงร้องไห้.
.ผมไม่คิดว่าคนๆนั้นจะร้องไห้อย่างน้อยก็ไม่ใช่ต่อหน้าผม....
 
 

  เสียงกุกกักที่ดังออกมาพร้อมกับเสียงของคนอีกคนที่ดังแทรกขึ้นมา
 
 
 
 
 
 
 
      "พี่เขาไม่อยู่กับเราแล้วนะ"
 
. . .
 
. . . .. .
 
 . . .
 
.  .
 
 
. . . .    . . . . . . . . .    . . .
 
. .. . .
 
 
 
     ผมไม่ได้ร้องไห้..แค่วางสาย นั่งนิ่งๆที่โต๊ะอาหารจนเวลากลับบ้าน
  ตอนที่อยู่บนรถผมคิดว่าผมไม่ได้เสียใจเท่าไร ...
ผมว่าผมไม่ได้เสียงใจ...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
   
ผมจำวินาทีนั้นได้... วินาทีที่ผมถึงบ้าน..
วินาทีที่ผมขึ้นห้อง...วินาทีที่ผมล็อคประตู
วินาทีที่ผมนั่งลงข้างเตียง วินาทีที่ผมก้มหน้า
วินาทีที่น้ำตามากมายไหลออกมา วินาทีหนึ่งของชีวิตที่ผมแหกปากร้องไห้อย่างไม่แคร์อะไร
ผม แค่ เคยคิด....
                   ว่าผมไม่เสียใจ
 
 
 
 
 
 

    ตอนนี้ผมทำใจได้แล้ว...
 
เวลานั้นผ่านมานานล่วงเลยมาหลายปี...
เวลานั้นทำให้ผมตระหนักถึงเวลา.... 
เวลานั้นทำให้ผมกลัวที่จะไม่ได้ตื่นขึ้นมา
เวลานั้นทำให้ผมกลัว...ที่จะสูญเสียอีกครั้ง
 
 
    ผมทำใจได้แล้ว...
 
ผมจำใบหน้าของเขาได้แม้ไม่ได้เห็นในช่วงเวลาสุดท้าย
ผมจำเสียงของเขาได้แม้ผมไม่ได้ยินมันอีกแล้ว
ผมจำวิธีการพูดและลักษณะของเขาได้แม้จะไม่ได้เห็น
ผมยังจำคำปลอบโยนของเขาในวินาทีที่ผมตกต่ำที่สุดในชีวิต
 
 
  ผมทำใจได้แล้ว...
 
แต่ผมยังเสียดายทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องเก่าๆ
แต่ผมยังโทษตัวเองทุกครั้งทำไมไม่คุยดีๆกับเขา
แต่ผมยังฝันเห็นเขามองเห็นผมในที่ๆไกลออกไป
แต่ผมยังร้องไห้ทุกครั้งที่มองพระจันทร์
 
 
 
                                                          ผม....
 
 
 
 
ผมแค่เคยคิด...ว่าผมทำใจได้แล้ว......
 
 
 
 
 
 
 
"""""""""""""""""""""""""""""""


edit @ 18 Nov 2011 19:01:35 by Towhubod

Comment

Comment:

Tweet

Hot! Hot! Hot!
นี้สินะ เวลาไม่เคยรอใคร

#12 By Clear Kaito on 2012-01-24 20:24

So..Sad...Hot! Hot! Hot! Hot!

#11 By มาลิกก้าแมน on 2011-11-21 18:04

〉ช่วงเวลาทำให้ผูกพันกัน

เราก็เพิ่งเสียน้องปลาที่สุดรักสุดหวงอาทิตย์ที่แล้วเอง
เพราะเลี้ยงมานานมาก มันผูกพันเยอะ
ร้องไห้เยอะมากจนหลับไปเลย...

บอกว่าทำใจได้แล้ว แต่ใจมันยังรับไม่ได้ที่เสียเขาไป..

Hot! Hot! Hot! Hot!

#10 By JPPNE on 2011-11-21 12:54

เรื่องบางเรื่อง
เราแค่เข้าใจไปเองว่าเราไม่ได้เสียใจ
ทั้งที่ความจริงมันไม่ใช่

เป็นความรู้สึก. เสียดาย
ถ้าหากเขายังอยู่
ถ้าหาก......

Hot! Hot! Hot!

#9 By littleffrog on 2011-11-21 11:13

"เขาเป็นเหมือนดวงอาทิตย์ที่ให้ความอบอุ่น เมื่อผู้จิตใจของคนรอบตัววังเวง.และเงียบเหงา
แต่เขาเหมือนพระจันทร์ในเวลาที่ผู้คนร้อนรุ่ม ไม่ทำให้ร้อน..ไม่ทำให้เย็น..แค่ส่องแสง... แค่อยู่ข้างๆ"

คำพูดนี้กับรูปภาพคุณเต้าหู้ ทำให้เกิดความรู้สึก
เหงาๆอย่างบอกไม่ถูก.....
Hot! Hot! Hot!
No comment
Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!


ปล.

#7 By Boymang*~ on 2011-11-19 15:04

เศร้า า า

ถึงย้อนกลับไม่ได้ แต่ก็ยังเหลือความทรงจำ

Hot! Hot! Hot!

#6 By Gauygeng on 2011-11-18 21:43

ช่วงเวลาที่มีให้กันมันน้อยเหลือเกิน แต่เราก็มักจะลืมว่ามันน้อยHot! Hot! Hot!

#5 By posasa on 2011-11-18 20:45

เศร้าอ่ะก๊าบ Hot!

#4 By ไข่ต้ม on 2011-11-18 20:31

Hot! Hot! Hot!

ดูภาพแล้วสะท้อนเรื่องราวได้มากเลยครับ
เหงาcry
Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!
เศร้าเนอะ
คนเราก็แบบนี้เสมอ

เสียดายเรื่องมากมายที่ไม่ได้ทำให้ในวันที่เขายังอยู่
แต่ตอนนี้เขาจากไปแล้ว

... ก็ได้แต่เสียดาย

T____T

#2 By Bluezy* on 2011-11-18 20:17

.เวลาทำให้คนผูกพันกัน Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

#1 By on 2011-11-18 19:02