วันนี้เราจะพา คุณ!  คุณ!  คุณ!  และคุณ!
 
      ไปพบกับร้าน Cafe ในตำนานจะเป็นอะไรไม่ได้นอกจาก!!!
 
                 
 
 
 
                          คาเฟ่....แม๊วววววววววววววววววววววววว!!!!!!!!
 
 
อเคคำนำพอละ
 
 
 
 
 
                   ร้านคาเฟ่แมวร้านนี้อยู่ในประเทศไทยครับ 
 
 
            สถานที่ตั้งนะครับ ลงมาจากBTSทองหล่อนะครับ พุ่งไปเลยครับประตูหนึ่งครับ
เห็นแล้วใช่ไหมครับ! วิ่งต่อครับ! สุขุมวิท53ครับ! เข้าไปเลยครับ วิ่งต่อไปครับ!!
 
ยังครับ!! ต่อไปอีกครับ! 600เมตรครับ! ร้านคนมุงเยอะๆครับสไลด์เข้าไปเลยครับ!!!!!!
 
   จะเห็นโลโก้ร้านขนาดพอมุ้งมิ้งคือไอ่แมวสองตัวนี้ครับ
 
 
 
 
 
 
 
 
 PurrCatCafeClub
 
 
 
 
   อีสองตัวนี้ละครับมันจะส่งสายตาเว้าวอนคุณมาว่า เข้ามาสิ...มาหาฉันสิ..บูชาฉันสิ
เสร็จตามระเบียบครับ
 
 
 
 
 
 
 
 
.
.
.
 
 
     ตอนที่ผมไปคนเยอะมากผมรอคิวประมาณเกือบชั่วโมงนึงแต่เราสามารถไปเดินเล่น(ที่อื่น)
ก่อนได้ครับพนักงานจะขอเบอร์เราและโทรหาเมื่อถึงคิวเราแล้ว
 
 
 
 
 
.
.
.
 
 
เทพเจ้าแมวผู้ให้กำเนิดแมวทุกตัวในร้านนี้(????????)
 
.
.
.
.
.
 
 
 
 
 
             ร้านจะเป็นเหมือนบ้านสองชั้นทั่วไปมีอ่างล้างมือด้านหน้าให้เราล้างก่อนเข้าร้าน
และต้องเปลี่ยนรองเท้าเป็นรองเท้าสำหรับใส่ในบ้านด้วยนะ!
 
 
 
   ร้านจะมี2โซนครับ คือด้านในที่มีแมวเยอะแยะให้เรากระโจนเข้าขย้ำ
และด้านนอกแต่ไม่นอกบ้าน(?) แต่เราสามารถเดินเข้าไปเล่นกับแมวด้านในได้เช่นกันครับ
 
 
 
 
      ร้านจะเหมือนcoffee shop ทั่วไปครับ ราคาอาจแพงกว่าเรทปกติมาสักนิดนึงแต่ไม่มาก
   ก็ถือซะว่าเป็นค่าเลี้ยงดูแมวนะครับ
 
 
 
  รายการอาหารตัวอย่างครับ
 
 
 
 
 
 
   คือ brownieมาพร้อมกับ ice cream และ whipcream 
 
 ผมจะบอกว่ามันอร่อยมากครับ brownie ไม่แห้งไปและไม่หวาน กำลังดีเลยครับ 
ส่วน  ice cream ก็มีหลายรสให้เลือกกัน ของผมเป็นรสนมครับ :D
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
    นมร้อน นมจะมีแบบหวานและไม่หวานนะครับสามารถบอกพนักงานได้เลย :D
 
 
 
 
 
 
 
 
        เค้กหน้านิ่มครับ รสชาติดีมากจนถ่ายไม่ทันเพราะคุณเต้าหู้กระโจนเข้าไปกินก่อน ;)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
    มอคค่าเย็นครับพร้อมหน้าแมวด้านบนทำใจยากเวลาต้องปักหลอดผ่านลูกตาที่สุกใสคู่นั้น *-*
 
 
 
 
 
.
.
.  
 
 
 
   ถึงเวลาที่ทุกคนรอคอย !!! ระวังไว้ให้ดีเพราะ!
 
แมว แมว แมว แมวกำลังจะมาาาา
 
 
   ก่อนอื่นเลยครับ ก่อนจะเล่นเลยครับ
 
 
 
 
 
 
 
 
        ตามนั้นเลยครับ อย่าไปลองนะครับเสียจริง1000บาทเพราะผมโดนแล้ว(ไม่ใช่!) 
กฎเหล็กของร้านเลยครับ ห้ามอุ้มแมว ไม่ต้องกลัวนะครับว่าถ้าไม่อุ้มมันจะไม่ได้เล่น
เราสามารถเดินไปลูบไล้คลำไคล้ซุกกระชุกดุ๊ย ได้ครับบางตัวยอมนอนให้ลูบด้วยครับ
เพื่อความปลอดภัยของน้องแมวเนอะ :D
 
 
 
"
"
"
"
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"
"
"
 
 
 
 
 
 
 
 
"
"
"
 
 
 
 
 
 
 
 
 
    นั่งให้ติดกันไปเลยครับ ระยะเผาขนเมนูด้านบนลืมมันไปให้หมดครับไม่ได้กินมัวแต่เล่นแมว!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
     
 
 
 
 
 
 
      ใกล้ชิดครับ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ใกล้มาก!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
     ชิดแบบขนชนขนเลยครับ!
 
 
มันใกล้ขนาดที่ลุกไปเข้าห้องน้ำกลับมาโดนแมวแย่งที่นั่งเลยครับ!
ไปแย่งคืนก็ไม่ได้นะเขาเป็นเจ้าถิ่นต้องยอมครับ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"
 
อีกรูปก่อนจาก
 
 
 
 
 
 
 
 
     ใครว่างๆก็ไปกันนะครับ CATCAFE  ที่ร้าน  PurrCatCafeClub  :)
 
 
 
 
 
***********************************************
 
 
    หวัดดีคราบบบบบบบบบบบบ ผมกลับมาแว้ววววววววววววววว
อย่าพึ่งไล่ผมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม ผมยังไม่ตายยยยยยยยยยยยยย
 
 
 
 
    ปัดฝุ่นหลักจากไปอัพมานานมากถึงมากที่สุด ยังไงก็ฝากด้วยนะครับ :))

Twitteen:Sound of music,Sew

posted on 31 Dec 2012 00:48 by towhubod

  

      G , Sew a needle pulling thread

 

เลวีนิติ บทที่ 17  ข้อ 11

“… เพราะว่าชีวิตของเนื้อหนังอยู่ในเลือด

 เราได้ให้เลือดแก่เจ้าเพื่อใช้บนแท่น

เพื่อกระทำการลบมลทินบาปแห่งจิตวิญญาณของเจ้า 

 เพราะว่าเลือดเป็นที่ทำการลบมลทินบาปแห่งจิตวิญญาณ..” 

 

 

 .

 

 

 

 

.

.

    กาลครั้งนึงนานมาแล้ว

   สาวสวยผมสีแดงคนหนึ่งเดินทาง  เพื่อตามหาบางส่วนของเธอที่หายไป...

 

 

 

 

 

 

                จากบ้านเด็กกำพร้าที่จากมา....สู้ร้านขนมปังแห่งหนึ่ง

  “ไม่รู้จักหรอกจ่ะ” หญิงร้านท้วมเจ้าของร้านขายขนมปังพูด

“อาจจะต้องเดินทางอีกไกลเอาขนมปังไปด้วยสักสองสามชิ้นไหมคะ” หลานสาวของเจ้าของร้านขนมปังยื่น

ตะกร้ามาให้เธอ เธอกล่าวปฏิเสธและเริ่มออกเดินทางต่อ

 

 

 

 

 

 

                        

                     จากร้านขนมปัง...สู่ร้านน้ำชายามบ่ายแสนสวย

   “เอ..เหมือนจะเคยได้ยินนะคะ อืม..หรือว่าไม่เคยกันนะ ..น้ำชาสักถ้วยไหมคะ” หญิงสาวร้านน้ำชาถาม

“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอปฏิเสธอีกครั้งและออกเดินทางต่อ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

             จากร้านน้ำชายามบ่ายสู่เมืองแร่ที่เหม็นอับ

“เวลาจะขึ้นไปเห็นแสงเห็นตะวันยังไม่มีเลยคุณ” ชายที่ถือเครื่องมือขุดเหมืองชนิดหนึ่งอยู่บอกปัดๆ

“ไปถามคนบนดินเถอะคนใต้ดินอย่างผมชื่อยังไม่มีใครรู้จักเลย”

 

 

 

 

 

 

 

                     จากเหมืองแร่เหม็นอับ สู่ทุ่งหญ้าเขียวขจี

“ฉันรู้จักเขานะ แต่ฉันไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนนะสิ” กระต่ายหนุ่มกล่าว “บางทีเธอน่าจะลองไปถามสิงโตเฒ่าในป่า

นะ”

เธอส่ายหัวกับคำแนะนำนั้นและออกเดินทางต่อ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                 จากทุ่งหญ้าเขียวขจี..สู่ใต้ทะเลอันหนาวเย็น

“แน่นอนสิ! ฉันอยากพาเธอไปนะแต่ฉันขึ้นไปข้างบนไม่ได้นะสิเธอช่วยไปคุยกับแม่มดทะเลให้ฉันได้ไหมละ”

เงือกสาวสะบัดครีบหางไปมาและชี้ไปทางอุโมงค์ใต้น้ำของแม่มดทะเลที่แสนจะมืดมิด

   เธอว่ายน้ำขึ้นฝั่งและออกเดินทางต่อ

 

            

 

สาวผมแดงนั่งพักในโพรงใต้ต้นไม้ที่เธอเจอระหว่างทาง..เธอเหนื่อยและหลับไปในที่สุด

 

กรอบแกรบ...

 

 

                  เธอสะดุ้งตื่นขึ้น มองไปเห็นชายแก่คนหนึ่งชะโงกหน้าก้มลงมามองเธอที่คดตัวอยู่ในโพรง

“เข้าไปทำอะไรในนั้นละ” ชายแก่ถาม

“หนูเหนื่อยเหลือเกินค่ะ” 

“ทำไมถึงเหนื่อยละ”

“เพราะหนูตามหาคุณไงคะ” สาวสวยคลานขึ้นมาจากโพรงผมสีแดงเลอะเศษดินและใบไม้เต็มไปหมด “หนูอยากมีวัยเด็กค่ะ”

 

 

 

“เธอไม่ใช่เด็กหรือแม่หนู” ชายแก่ถามอีกครั้งคราวนี้เขานั่งลงข้างๆเธอ

“ใช่ค่ะ..ไม่..หนูไม่เคยได้วิ่งเล่น หนูไม่เคยเล่นตุ๊กตากระดาษ..ไม่เคยซ่อนหา และไม่เคยได้เล่นลูกแก้วเลยค่ะ” เธอขยับไปใกล้ชายแก่

 

 


“หนูอยากมีวัยเด็ก อยากมีเรื่องเล่าให้เพื่อนๆฟังในตอนโตว่าหนูเคยหกล้มตอนขี่จักรยาน

เคยหาทางกลับบ้านไม่เจอเวลาไปเล่นผจญภัย ได้โปรดเถอะค่ะ!”

ชายแก่ยิ้ม "ต้องการความทรงจำสินะ"เอ่ยเสียงแหบพร่า “ค่าตอบแทนละ”

“...คุณต้องการอะไรคะ” เธอเริ่มมีความหวัง

 

“ชีวิตของแม่หนู” ชายแก่ตอบ เธอตกใจ ไม่เคยมีใครเล่าให้เธอฟังเรื่องค่าตอบแทนนี่!

 

.


.

 

แต่ว่า.. ..

“ตกลงค่ะ” สิ้นเสียงชายแก่หยิบเข็มขึ้นมาจากใต้เสื้อคลุม ปลายเข็มแทงลงไปในขมับซ้ายและดึงออกมา เลือด

เส้นเล็กๆติดตามปลายเข็มออกมาเป็นด้ายสีแดง ลอยตัวอยู่ในอากาศ ชายแก่ทิ่มปลายเข็มลงไปอีกครั้งเหนือ

รอยเดิม เลือดสายเล็กๆมากมายเรียงร้อยตามเข็ม 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

...

..

.

 

 

 

 

 

 

 

“แกเอาดอกไม้นี่ไปขายให้หมด” เงาของผู้หญิงคนหนึ่งในความทรงจำของเธอปรากฎเป็นภาพลางๆ..ลึกลงไป

 

“แต่หนูจะทำยังไงละคะ” เธอพูดพลางมองดอกไม้ในตะกร้าที่เยอะเหลือเกิน

 

“ขายยังไงก็ได้ใช้มารยา ใช้ร่างกายของแกที่เป็นเด็กให้เป็นประโยชน์สิ” ผู้หญิงคนนั้นพูดและผลักตัวเธอไปที่ประตู

 

“แต่ว่าหนู..” เธอน้ำตาคลอ

 

“บอกให้ไป๊!!!” ร่างของเด็กน้อยถูกผลักออกมาจากประตู..ที่นั้นที่ไหนนะทำไมเธอจำไม่ได้..

 

 

 

 

 

 

  “พี่คะ..ซื้อดอกไม้หนูหน่อย..นะคะ หนูยังไม่ได้กินข้าวเลย” เธอบีบน้ำตา เธอรู้ว่าทำแบบไหนดอกไม้ของเธอจึงจะถูกซื้อไปมากที่สุด

 

“น้าค่ะ..ได้โปรดนะคะ ขอร้องเถอะค่ะ” เธอยัดเยียดดอกไม้ในมือให้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 …..  ทำไมนะ..ทั้งที่เธอแค่เสแสร้งแต่ในใจเธอราวกับกำลังกรีดร้องอยู่..ทำไมทรมานขนาดนี้นะ…

 

 

 

 

 

 

 

 

...หนูไม่เคยได้วิ่งเล่น หนูยังไม่ได้กินข้าว หนูไม่เคยเล่นตุ๊กตากระดาษ ขอร้องนะคะ..ไม่เคยซ่อนหา จะทำยังไงละคะ และไม่เคยได้เล่นลูกแก้วเลยค่ะ ซื้อดอกไม้หนูหน่อยนะคะ ..

 

 

 

 

 

  ชายแก่ยังคงทิ่มเข็มไปเรื่อยๆเหนือหัวของเธอมีด้ายสีแดงลอยเต็มไปหมดจนเหมือนหมวกใบใหญ่

 

 

 

 

...หนูไม่เคย คุณน้าคะ หนูยังไม่ได้กินข้าว หนูไม่เคย ขอร้องนะคะ.ตุ๊กตากระดาษ.ซ่อนหา พี่คะ และไม่เคยได้เล่นลูกแก้ว ขอร้องเถอะค่ะ จะทำยังไงคะ ..

 

 

 

...กินข้าว ซ่อนแอบ พี่คะ แต่ว่า วิ่งเล่น  ไม่เคยเล่นตุ๊กตากระดาษ ได้โปรดเถอะค่ะ นะคะ ...นะคะ!!...

 

 

 

ชายหนุ่มหยุดทิ่มเข็ม  สาวสวยตรงหน้ายิ้มเหม่อลอย

“เล่นตุ๊กตากระดาษ ซ่อนแอบ ขับจักรยาน...ผจญภัย.. ซ่อนแอบ ซ่อนแอบ” เธอพร่ำเพ้อ..ใช้เธอเคยเล่น เธอเล่นมัน..เธอเล่นตุ๊กตากระดาษ เธอเคยปั่นจักรยานล้ม เธอเคยดีดลูกแก้วเล่น เธอเคย...

 

...ชายแก่กระตุกด้าย...

 

ผึง!!

ร่างของเธอล้มลงกับพื้นชายแก่ค่อยๆม้วนด้ายเข้าด้วยกัน เขาหยิบขวดแก้วเล็กๆขึ้นมาแล้วใส่ด้ายลงไปในนั้นไม่นานด้ายสีแดงค่อยๆละลายกลายเป็นของเหลวสีแดงเข้ม...

 

......

.....

 

 

 

 

 

 

 

 

.

.

.

.

.


.

 

 

 

 

16589_507065399314683_804065313_n.jpg 

โด - http://tunnylifehere.exteen.com/
เร - http://bluezy.exteen.com/
มี - http://khaikakai.exteen.com/
ฟา - http://kefron.exteen.com/
ซอล - http://towhubod.exteen.com/
ลา - http://little-frog.exteen.com/
ที - http://cho-run.exteen.com/
ชาร์ป - http://koiwachira.exteen.com

*********************************

 

  เฮฮฮ จบแล้วววว น้ำตาแห่งความปลื้มปิติหลั่งไหล

เรื่องนี้ได้แรงบัลดาลใจมาจาก2ที่ครับผม 

 

ที่แรกเลยคือ ครูของผมเอง ครูผมเคยเล่าถึงเด็กที่ต้องขายของแบบนี้สมัยครูผมยังเปรี้ยวว(ทุกวันนี้ก็เปรี้ยวอยู่)

  พวกเขาต้องฝึกที่จะทำเป็น"แบบนั้น" หรือ "แบบนี้" ตามแต่รูปแบบของลูกค้าจนเหมือนสูญเสียวัยเด็กไป

 

อีกที่คือนิยายเรื่อง คำสาปรักขุมทรัพย์มรณะ ของคุณ Morogco

(อยากรู้เป็นไงไปอ่านตอนซีซาร์ผู้รักเพื่อนมนุษย์สนุกมากขอบอกๆ)

หวังว่าเรื่องนี้จะให้ข้อคิดอะไรมั่งนะครับผม! Cool

 

 

    ยังไงอาจจะเขียนติดๆขัดๆไปบ้างขออภัยด้วยนะครับ

 

 

แถมๆ 

รูปของหญิงสาวในเรื่อง

วาดโดยฝีมือคุณยูมิต คนนี้ๆ>>>http://sasagi.exteen.com/

 

581136_3167865770652_110932179_n.jpg

 

เพิ่มเติมกะตัวผมได้ที่ twitter:towhubod

                              facebook:towhubod Kartoon

 



edit @ 31 Dec 2012 21:16:23 by Towhubod

 
 
 
 
 
 
 
1 Day...
    
 
 
 
 
 
   โปรดอ่านจากด้านขวาไปซ้าย
เพราะความซื่อบื่อของกระผมเองรู้ตัวอีกทีก็สายไปแล้วTongue out
 
 
 
 
 
 
ครึ่งชั่วโมงต่อมา...
 
 
 
 
....
 
.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
....
 
....................
 
 
.
.
.
.
.
.
 
 
..............
....
..
.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
UndecidedUndecidedUndecided
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
...................................................................
 
 
 Towhubod Talk: ....Laughing
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 ความสุข..มันต้องมีมากขนาดไหนนะ?
 
 
                   ถึงจะพอสำหรับทั้งชีวิต..
 
 
...  ......  .. .
 
 
 
  หลายๆคนอาจจะยังไม่รู้ผมนับถือศาสนาคริสต์ นิกายโปรแตสแตนท์ 
 
หรือที่บางคนรู้จกในชื่อ "คริสเตียน"
 
 
  ความจริงมันก็ไม่มีอะไรมากมายหรอกครับ
ผมไม่ได้ไปโบสถ์มาพักใหญ่เนื่องด้วยสอบและอีกหลายๆอย่าง
แต่กลับไปคราวนี้มันทำให้ผมเห็นอะไรๆที่ผมลืมมันไปแล้ว
.......
 
 
 
 
 
      เคยสงสัยไหมครับว่าความสุขมันต้องมากขนาดไหนถึงจะทำให้คนเรารู้จักพอได้
 
ความสุขของคนบางคน อยู่ที่เงิน
ความสุขของคนบางคน อยู่ที่ครอบครัว
ความสุขของคนบางคน อยู่ที่คนรัก
 
เช่นกัน ความสุขของผม คือการรอพบกับความสุขครั้งต่อไป
 
 
 
 
 
 
  ขณะที่เดินไปที่โบถส์ ...
 
 
ไม่ครับ
 
 
หยุดภาพในหัวคุณเดี๋ยวนี้เลย 
ลบภาพเก้าอี้ยาวเป็นแถวๆ ไม้กางเขนกลางโบถส์ และกระจกสีทิ้งไปซะ
 
 
 
 
นึกภาพใหม่นะครับ
 หมู่บ้านคล้ายๆหมู่บ้านจัดสรร สองชั้น
 
เก้าอี้พลาสติกสีดำ แทนเก้าอี้ยาว
จอโปรเจคเตอร์     แทนไม้กางเขน
แผ่นฟิวเจอร์บอร์ด  แทนกระจกสี
 
  นั้นแหละครับโบสถ์ของผม
 
 
 
 
 
 
เราเป็นโบถส์เล็กๆ...ข้อดีของมันคือยิ่งเล็กยิ่งทั่วถึง และยิ่งอบอุ่น..
 
เอาละคราวนี้กลับมาต่อกันครับ  
 
 
 
 
 
 
 
เด็กผู้ชายวัยสองขวบเดินมาชี้ที่ปากผมถามเสียงแหลม
 
"กินไรอ่ะ"
 
 
...
 
 
....ตูยังไม่ได้กินอะไรเลย!
ถ้าเป็นคนที่ไม่รู้คนจะคิดแบบนั้น
 
 
ผมยิ้มเดินไปหยิบข้าวเหนียวบนโต๊ะหลังโบถส์
แล้วยื่นให้...
 
 
เด็กชายรับไปเอาเข้าปากแล้วกระโดดโล้ดเต้นเหมือนผมพึ่งให้สิ่งที่วิเศษที่สุดในชีวิตให้
 
 
เด็กชายทำแบบนี้กับคนอื่นๆซ้ำๆสองสามครั้ง..
ความสุขของเด็กชาย...คือข้าวเหนียว
 
 
 
 
 
 
. ....  .......
 
 
 
ชายชราคนนึง...
เดินใช้ไม้เท้าผยุงร่างกายของตัวเองมา
 
 
 
 
 
 
 
 
เขาเป็นผู้อาวุธโสที่สุดในโบสถ์แต่แปลกทุกครั้งที่เจอ..
เจอเป็นคนทักผมก่อนทุกครั้ง...
 
 
 
 
 
 
ดูเหมือนผมจะไร้มารยาทสุดๆเลยแหะ
 
 
 
 
 
 
 
เขาถามเรื่องเรียน ประโยคติดปากของเขาคือ
"เรียนเก่งๆจะได้เป็นหมอ"
 
 
อยากบอกเขาเหลือเกินว่า
เค้าคงไม่ให้ผม ที่คิดว่าเด็กแรกเกิดเข้าเครื่องอบแล้วตัวถึงบวมขึ้นไปรักษาใครหรอก...
 
 
 
 
ผมจึงแค่ยิ้มและขอบคุณทุกครั้งเค้าจะยื่นใบปลิวที่เกี่ยวกับพระเจ้าให้ผม
ถ้าคุณเจอชายชราคนนึงขับจักรยานโทรมๆไปตามถนน
และยื่นใบปลิวเรื่องพระเจ้าให้คุณ
 
 
 
 
 
รับไว้เถอะ..เพราะนั้นคือความสุขของเขา
 
 
 
 
. . ................. . . . . .........  ....
 
 
 
 
ผู้หญิงคนนึงหน้าเหยเก คิ้วขมวดแน่น เหงื่อแตกพลั่ก ราวกับเธอจะขาดใจตายตรงนั้น
 พี่ๆหลายคนเดินไปพยุงแกเข้ามานั่งเก้าอี้ใกล้ประตู
 
 
เก้าอี้ประจำ...
 
 
 
ผู้หญิงคนนี้ เป็นคนเก็บขยะ 
ถ้าผมจำไม่ผิดเธอมีปัญหาเกี่ยวกับสุขภาพคล้ายเลือดแข็งตัว
 
 
 
 
 
 
 
อาการเธอไม่ดีเท่าไหรนักหรอกครับ...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ผมเคยได้รับโทรศัพท์จากคนๆนึงที่ผมคาดไม่ถึง 
บอกให้ผมไปหาเธอผมไม่เข้าใจทำไมต้องเป็นผม ?
 
 
 
 
  ผมเดินเข้าไปในบ้านเธอ เธอหันไปว่าคนที่โทรเรียกผมมา 
 
'เรียกมาทำไม'  หรือ  'ยุ่งไม่เข้าเรื่อง'
ฟังดูเหมือนไม่ต้อนรับผมเลยใช่ไหมครับ?
 
 
เปล่าเลยแววตาของเธอคนนั้นที่มองผมทำให้ผมไม่กล้าลุกไปไหนผมมองหน้าเธอ
 
และยิ้มให้...
 
 
 
 
  เธอร้องไห้...ร้องไห้...ร้องไห้ อย่างหนักจนต้องให้เธอนอนพัก
...ผม ไม่เข้าใจเธอจริงๆ
 
 
 
 
 
จะผิดไหม?
ถ้าผู้หญิงคนนึง จะคอยมองหาใครสักคนตลอดเวลา
 
จะผิดไหม?
ถ้าผู้หญิงคนนึง จะแอบสวดภาวนาให้อีกคนที่ไม่เคยมองเธอเลย
 
จะผิดไหม?
ถ้าผู้หญิงคนนึง จะรักคนที่ไม่เคยคุยด้วย..เหมือนลูกตัวเอง.....
 
 
 
   ผมกลับบ้านไปกับเรื่องราวหลายๆเรื่องที่รับรู้ในหัวผม
ถ้าวันนึงมีคนบอกคุณว่า
 
คุณคือความสุขของคนอีกคนนึง....
 
แต่คุณไม่ได้รู้จักเขาเลย!
มันตลกร้ายเกินไปหน่อยนะผมว่า
 
 
 
แต่นั้นก็คือความสุขของเธอ....คือผม
 
 
   . . . . . . . .
 
 
 
 
   ผมเดินกลับบ้าน ..
 
                          ความสุข..มันต้องมีมากขนาดไหนกันแน่นะ?
 
 
 
 
#############################################
 
 
   เอนทรี่นี่ยาวสักหน่อยนะครับ
ยังไงก็ขอบคุณทุกๆคนมากๆนะครับ :D
 
 
 
 
 
รูปนี้เป็นรูปที่คุณ Warut Sunetarหรือพี่โอ๊ก คริสตศิลป์ไทยเป็นคนวาดขึ้น หลายๆคนคงคุ้นๆ
  คือรูป the last supper นั้นเองครับเพียงแวาดใหม่ให้เป็นลายไทย..
 
 
กรุณาอย่านำรูปไปใช้ในการค้านะครับผม Money mouth
 
 

edit @ 26 Feb 2012 21:13:08 by Towhubod

 
 
 
 
                   
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Towhubod Talk :  หวัดดีครับ Embarassed ..... ... ... 
 
 
                                                                                  ...  โชคดีครับ Foot in mouth
 
 
 
  
 
 



edit @ 14 Feb 2012 17:18:19 by Towhubod