วันนี้เราจะพา คุณ!  คุณ!  คุณ!  และคุณ!
 
      ไปพบกับร้าน Cafe ในตำนานจะเป็นอะไรไม่ได้นอกจาก!!!
 
                 
 
 
 
                          คาเฟ่....แม๊วววววววววววววววววววววววว!!!!!!!!
 
 
อเคคำนำพอละ
 
 
 
 
 
                   ร้านคาเฟ่แมวร้านนี้อยู่ในประเทศไทยครับ 
 
 
            สถานที่ตั้งนะครับ ลงมาจากBTSทองหล่อนะครับ พุ่งไปเลยครับประตูหนึ่งครับ
เห็นแล้วใช่ไหมครับ! วิ่งต่อครับ! สุขุมวิท53ครับ! เข้าไปเลยครับ วิ่งต่อไปครับ!!
 
ยังครับ!! ต่อไปอีกครับ! 600เมตรครับ! ร้านคนมุงเยอะๆครับสไลด์เข้าไปเลยครับ!!!!!!
 
   จะเห็นโลโก้ร้านขนาดพอมุ้งมิ้งคือไอ่แมวสองตัวนี้ครับ
 
 
 
 
 
 
 
 
 PurrCatCafeClub
 
 
 
 
   อีสองตัวนี้ละครับมันจะส่งสายตาเว้าวอนคุณมาว่า เข้ามาสิ...มาหาฉันสิ..บูชาฉันสิ
เสร็จตามระเบียบครับ
 
 
 
 
 
 
 
 
.
.
.
 
 
     ตอนที่ผมไปคนเยอะมากผมรอคิวประมาณเกือบชั่วโมงนึงแต่เราสามารถไปเดินเล่น(ที่อื่น)
ก่อนได้ครับพนักงานจะขอเบอร์เราและโทรหาเมื่อถึงคิวเราแล้ว
 
 
 
 
 
.
.
.
 
 
เทพเจ้าแมวผู้ให้กำเนิดแมวทุกตัวในร้านนี้(????????)
 
.
.
.
.
.
 
 
 
 
 
             ร้านจะเป็นเหมือนบ้านสองชั้นทั่วไปมีอ่างล้างมือด้านหน้าให้เราล้างก่อนเข้าร้าน
และต้องเปลี่ยนรองเท้าเป็นรองเท้าสำหรับใส่ในบ้านด้วยนะ!
 
 
 
   ร้านจะมี2โซนครับ คือด้านในที่มีแมวเยอะแยะให้เรากระโจนเข้าขย้ำ
และด้านนอกแต่ไม่นอกบ้าน(?) แต่เราสามารถเดินเข้าไปเล่นกับแมวด้านในได้เช่นกันครับ
 
 
 
 
      ร้านจะเหมือนcoffee shop ทั่วไปครับ ราคาอาจแพงกว่าเรทปกติมาสักนิดนึงแต่ไม่มาก
   ก็ถือซะว่าเป็นค่าเลี้ยงดูแมวนะครับ
 
 
 
  รายการอาหารตัวอย่างครับ
 
 
 
 
 
 
   คือ brownieมาพร้อมกับ ice cream และ whipcream 
 
 ผมจะบอกว่ามันอร่อยมากครับ brownie ไม่แห้งไปและไม่หวาน กำลังดีเลยครับ 
ส่วน  ice cream ก็มีหลายรสให้เลือกกัน ของผมเป็นรสนมครับ :D
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
    นมร้อน นมจะมีแบบหวานและไม่หวานนะครับสามารถบอกพนักงานได้เลย :D
 
 
 
 
 
 
 
 
        เค้กหน้านิ่มครับ รสชาติดีมากจนถ่ายไม่ทันเพราะคุณเต้าหู้กระโจนเข้าไปกินก่อน ;)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
    มอคค่าเย็นครับพร้อมหน้าแมวด้านบนทำใจยากเวลาต้องปักหลอดผ่านลูกตาที่สุกใสคู่นั้น *-*
 
 
 
 
 
.
.
.  
 
 
 
   ถึงเวลาที่ทุกคนรอคอย !!! ระวังไว้ให้ดีเพราะ!
 
แมว แมว แมว แมวกำลังจะมาาาา
 
 
   ก่อนอื่นเลยครับ ก่อนจะเล่นเลยครับ
 
 
 
 
 
 
 
 
        ตามนั้นเลยครับ อย่าไปลองนะครับเสียจริง1000บาทเพราะผมโดนแล้ว(ไม่ใช่!) 
กฎเหล็กของร้านเลยครับ ห้ามอุ้มแมว ไม่ต้องกลัวนะครับว่าถ้าไม่อุ้มมันจะไม่ได้เล่น
เราสามารถเดินไปลูบไล้คลำไคล้ซุกกระชุกดุ๊ย ได้ครับบางตัวยอมนอนให้ลูบด้วยครับ
เพื่อความปลอดภัยของน้องแมวเนอะ :D
 
 
 
"
"
"
"
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"
"
"
 
 
 
 
 
 
 
 
"
"
"
 
 
 
 
 
 
 
 
 
    นั่งให้ติดกันไปเลยครับ ระยะเผาขนเมนูด้านบนลืมมันไปให้หมดครับไม่ได้กินมัวแต่เล่นแมว!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
     
 
 
 
 
 
 
      ใกล้ชิดครับ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ใกล้มาก!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
     ชิดแบบขนชนขนเลยครับ!
 
 
มันใกล้ขนาดที่ลุกไปเข้าห้องน้ำกลับมาโดนแมวแย่งที่นั่งเลยครับ!
ไปแย่งคืนก็ไม่ได้นะเขาเป็นเจ้าถิ่นต้องยอมครับ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"
 
อีกรูปก่อนจาก
 
 
 
 
 
 
 
 
     ใครว่างๆก็ไปกันนะครับ CATCAFE  ที่ร้าน  PurrCatCafeClub  :)
 
 
 
 
 
***********************************************
 
 
    หวัดดีคราบบบบบบบบบบบบ ผมกลับมาแว้ววววววววววววววว
อย่าพึ่งไล่ผมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม ผมยังไม่ตายยยยยยยยยยยยยย
 
 
 
 
    ปัดฝุ่นหลักจากไปอัพมานานมากถึงมากที่สุด ยังไงก็ฝากด้วยนะครับ :))

Twitteen:Sound of music,Sew

posted on 31 Dec 2012 00:48 by towhubod

  

      G , Sew a needle pulling thread

 

เลวีนิติ บทที่ 17  ข้อ 11

“… เพราะว่าชีวิตของเนื้อหนังอยู่ในเลือด

 เราได้ให้เลือดแก่เจ้าเพื่อใช้บนแท่น

เพื่อกระทำการลบมลทินบาปแห่งจิตวิญญาณของเจ้า 

 เพราะว่าเลือดเป็นที่ทำการลบมลทินบาปแห่งจิตวิญญาณ..” 

 

 

 .

 

 

 

 

.

.

    กาลครั้งนึงนานมาแล้ว

   สาวสวยผมสีแดงคนหนึ่งเดินทาง  เพื่อตามหาบางส่วนของเธอที่หายไป...

 

 

 

 

 

 

                จากบ้านเด็กกำพร้าที่จากมา....สู้ร้านขนมปังแห่งหนึ่ง

  “ไม่รู้จักหรอกจ่ะ” หญิงร้านท้วมเจ้าของร้านขายขนมปังพูด

“อาจจะต้องเดินทางอีกไกลเอาขนมปังไปด้วยสักสองสามชิ้นไหมคะ” หลานสาวของเจ้าของร้านขนมปังยื่น

ตะกร้ามาให้เธอ เธอกล่าวปฏิเสธและเริ่มออกเดินทางต่อ

 

 

 

 

 

 

                        

                     จากร้านขนมปัง...สู่ร้านน้ำชายามบ่ายแสนสวย

   “เอ..เหมือนจะเคยได้ยินนะคะ อืม..หรือว่าไม่เคยกันนะ ..น้ำชาสักถ้วยไหมคะ” หญิงสาวร้านน้ำชาถาม

“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอปฏิเสธอีกครั้งและออกเดินทางต่อ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

             จากร้านน้ำชายามบ่ายสู่เมืองแร่ที่เหม็นอับ

“เวลาจะขึ้นไปเห็นแสงเห็นตะวันยังไม่มีเลยคุณ” ชายที่ถือเครื่องมือขุดเหมืองชนิดหนึ่งอยู่บอกปัดๆ

“ไปถามคนบนดินเถอะคนใต้ดินอย่างผมชื่อยังไม่มีใครรู้จักเลย”

 

 

 

 

 

 

 

                     จากเหมืองแร่เหม็นอับ สู่ทุ่งหญ้าเขียวขจี

“ฉันรู้จักเขานะ แต่ฉันไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนนะสิ” กระต่ายหนุ่มกล่าว “บางทีเธอน่าจะลองไปถามสิงโตเฒ่าในป่า

นะ”

เธอส่ายหัวกับคำแนะนำนั้นและออกเดินทางต่อ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                 จากทุ่งหญ้าเขียวขจี..สู่ใต้ทะเลอันหนาวเย็น

“แน่นอนสิ! ฉันอยากพาเธอไปนะแต่ฉันขึ้นไปข้างบนไม่ได้นะสิเธอช่วยไปคุยกับแม่มดทะเลให้ฉันได้ไหมละ”

เงือกสาวสะบัดครีบหางไปมาและชี้ไปทางอุโมงค์ใต้น้ำของแม่มดทะเลที่แสนจะมืดมิด

   เธอว่ายน้ำขึ้นฝั่งและออกเดินทางต่อ

 

            

 

สาวผมแดงนั่งพักในโพรงใต้ต้นไม้ที่เธอเจอระหว่างทาง..เธอเหนื่อยและหลับไปในที่สุด

 

กรอบแกรบ...

 

 

                  เธอสะดุ้งตื่นขึ้น มองไปเห็นชายแก่คนหนึ่งชะโงกหน้าก้มลงมามองเธอที่คดตัวอยู่ในโพรง

“เข้าไปทำอะไรในนั้นละ” ชายแก่ถาม

“หนูเหนื่อยเหลือเกินค่ะ” 

“ทำไมถึงเหนื่อยละ”

“เพราะหนูตามหาคุณไงคะ” สาวสวยคลานขึ้นมาจากโพรงผมสีแดงเลอะเศษดินและใบไม้เต็มไปหมด “หนูอยากมีวัยเด็กค่ะ”

 

 

 

“เธอไม่ใช่เด็กหรือแม่หนู” ชายแก่ถามอีกครั้งคราวนี้เขานั่งลงข้างๆเธอ

“ใช่ค่ะ..ไม่..หนูไม่เคยได้วิ่งเล่น หนูไม่เคยเล่นตุ๊กตากระดาษ..ไม่เคยซ่อนหา และไม่เคยได้เล่นลูกแก้วเลยค่ะ” เธอขยับไปใกล้ชายแก่

 

 


“หนูอยากมีวัยเด็ก อยากมีเรื่องเล่าให้เพื่อนๆฟังในตอนโตว่าหนูเคยหกล้มตอนขี่จักรยาน

เคยหาทางกลับบ้านไม่เจอเวลาไปเล่นผจญภัย ได้โปรดเถอะค่ะ!”

ชายแก่ยิ้ม "ต้องการความทรงจำสินะ"เอ่ยเสียงแหบพร่า “ค่าตอบแทนละ”

“...คุณต้องการอะไรคะ” เธอเริ่มมีความหวัง

 

“ชีวิตของแม่หนู” ชายแก่ตอบ เธอตกใจ ไม่เคยมีใครเล่าให้เธอฟังเรื่องค่าตอบแทนนี่!

 

.


.

 

แต่ว่า.. ..

“ตกลงค่ะ” สิ้นเสียงชายแก่หยิบเข็มขึ้นมาจากใต้เสื้อคลุม ปลายเข็มแทงลงไปในขมับซ้ายและดึงออกมา เลือด

เส้นเล็กๆติดตามปลายเข็มออกมาเป็นด้ายสีแดง ลอยตัวอยู่ในอากาศ ชายแก่ทิ่มปลายเข็มลงไปอีกครั้งเหนือ

รอยเดิม เลือดสายเล็กๆมากมายเรียงร้อยตามเข็ม 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

...

..

.

 

 

 

 

 

 

 

“แกเอาดอกไม้นี่ไปขายให้หมด” เงาของผู้หญิงคนหนึ่งในความทรงจำของเธอปรากฎเป็นภาพลางๆ..ลึกลงไป

 

“แต่หนูจะทำยังไงละคะ” เธอพูดพลางมองดอกไม้ในตะกร้าที่เยอะเหลือเกิน

 

“ขายยังไงก็ได้ใช้มารยา ใช้ร่างกายของแกที่เป็นเด็กให้เป็นประโยชน์สิ” ผู้หญิงคนนั้นพูดและผลักตัวเธอไปที่ประตู

 

“แต่ว่าหนู..” เธอน้ำตาคลอ

 

“บอกให้ไป๊!!!” ร่างของเด็กน้อยถูกผลักออกมาจากประตู..ที่นั้นที่ไหนนะทำไมเธอจำไม่ได้..

 

 

 

 

 

 

  “พี่คะ..ซื้อดอกไม้หนูหน่อย..นะคะ หนูยังไม่ได้กินข้าวเลย” เธอบีบน้ำตา เธอรู้ว่าทำแบบไหนดอกไม้ของเธอจึงจะถูกซื้อไปมากที่สุด

 

“น้าค่ะ..ได้โปรดนะคะ ขอร้องเถอะค่ะ” เธอยัดเยียดดอกไม้ในมือให้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 …..  ทำไมนะ..ทั้งที่เธอแค่เสแสร้งแต่ในใจเธอราวกับกำลังกรีดร้องอยู่..ทำไมทรมานขนาดนี้นะ…